Anoreksja i bulimia

I. Anoreksja i bulimia nervosa – jedna czy dwie choroby

Anoreksja nervosa czyli jadłowstręt psychiczny oraz bulimia nervosa czyli żarłoczność psychiczna są postaciami zaburzeń odżywiania się. Mimo, iż ich podłoże ma charakter psychologiczny nie są to jednak choroby psychiczne ale zaburzenia psychiczne

Oba zaburzenia opisywane były bardzo dawno, jednak pełniejsze badania rozpoczęły się dopiero po II Wojnie światowej. W tym czasie opracowano dokładne kryteria i metody terapii.

Anoreksja.

Anoreksja jest innym zaburzeniem niż bulimia. Polega ona na celowym ograniczaniu ilości przyjmowanych pokarmów, co w efekcie doprowadza do wychudzenia lub wyniszczenia organizmu. Przeważnie rozpoczyna się w ten sposób, że młoda osoba zaczyna stosować dietę ogranicza ilość przyjmowanych pokarmów i chudnie poniżej fizjologicznych granic. Traci wtedy kontrolę nad procesami chudnięcia.

Wyróżnia się dwie postaci anoreksji:

  • postać restrykcyjną – chudnięcie wywołane jest ograniczeniem przyjmowania pokarmów,
  • postać bulimiczną inaczej typ żarłoczno-wydalający – w której chudnięcie wywołane jest poprzez powtarzające się wymioty, przeczyszczania lub intensywne ćwiczenia fizyczne.

Bulimia.

W zaburzeniu tym nie dochodzi do tak głębokich spadków masy ciała jak w anoreksji. Waga utrzymuje się w granicach normy, czasem jest nieznacznie obniżona, czasem może również występować otyłość. Głównym problemem są tutaj powtarzające się napady głodu, w czasie których spożywane są bardzo duże ilości pokarmu, znacznie przekraczające aktualne zapotrzebowanie organizmu. Przeważnie w czasie napadu głodu występuje utrata kontroli nad ilością spożywanych pokarmów. Po objedzeniu się występują wymioty (jako sposób pozbycia się zjedzonych pokarmów) czasami również przeczyszczanie się, głodówki lub intensywne ćwiczenia psychiczne.

Czasami zdarza się, że anoreksja i bulimia mogą występować u jednej osoby w tym samym czasie. Zdarza się również, że anoreksja może przechodzić w bulimię i odwrotnie

.Oprócz wymienionych postaci zaburzeń odżywiania się istnieją również formy nietypowe o mniejszym nasileniu objawów, niepełnoobjawowe tzw. subkliniczne w każdym wypadku diagnozy dokonuje lekarz psychiatra.

Warto wspomnieć, że nie każde chudnięcie i nie każde wymioty muszą być objawami tych zaburzeń. Czasami zdarza się, że podobne objawy występują w przebiegu innych chorób somatycznych dlatego za każdym razem konieczne jest ich wykluczenie przez lekarza.

Do opracowania niniejszej prezentacji wykorzystano materiały szkoleniowe opracowane przez dr Cezarego Żochowskiego z Instytutu Psychiatrii i Neurologii